جمعه ۲۴ آذر ۱۳۹۶

تاریخچه بویین میاندشت

شهرستان بویین میاندشت دروازه غربی استان اصفهان است. منطقه ای با طبیعتی بکر و زیبا، با کوه هایی بلند به بالای آرزو و آب و هوایی سرد اما دلنشین.

به گزارش «بی ام خبر» ،  بویین میاندشت سرزمین نیکی ها و زیبایی ها؛ شهرستان بویین میاندشت دروازه غربی استان اصفهان است. منطقه ای با طبیعتی بکر و زیبا، با کوه هایی بلند به بالای آرزو و آب و هوایی سرد اما دلنشین. مردم شهرستان پنج گروه قومی عمده را شامل می شوند که برای حدود چهار سده در کنار یکدیگر زیسته اند. گرجی ها، ارامنه، ترک ها، لرها و فارس ها به ترتیبی که ذکر شد، در دوره شاه عباس صفوی وارد بویین میاندشت می شوند.
اساس سکنا گزیدن گروه های مهاجر در مراکز متعدد، وجود آب بوده است. موردی که در این منطقه و طی آن دوره بسیار فراوان یافت می شد. هر گروه مرکزی را انتخاب نمود و روستایی را بنا نهاد. هنگامی که در باب مهاجرت و سکونت نخستین ساکنان می اندیشیم، بدون شک این سوال مطرح می شود که چرا بویین میاندشت؟ پاسخ را باید در دو مورد یافت، اول اینکه این منطقه تفرج گاه شاهان صفوی است و دوم آنکه اگر خاستگاه اولیه گرجیان و ارامنه را ببینیم شباهت های بسیار محیطی بویین میاندشت با آن مناطق، خصوصا شرق گرجستان نیاز به توضیح بیشتر را مرتفع می کند. ترک های منطقه نیز اغلب از جمله قبایل ترکان شرقی اند که در به قدرت رسیدن و بقای صفویه نقش مهمی ایفا نمودند. اینان به مرور در کنار گرجیان و ارامنه روستاهای جدیدی را بنا می نهند. بختیاری ها اگرچه از دیرباز در این منطقه آمد و شد دارند اما در دوره پس از صفویه حضور آنها را پررنگ تر می بینیم. یکی از دلایل سکونت گرجیان و ارامنه در بویین میاندشت را ایجاد سدی در برابر هجوم گاه و بی گاه بختیاری ها دانسته اند. فارس های منطقه را به شکل یک گروه قومی باید آخرین مهاجران بویین میاندشت دانست.
آنچه امروز شهرستان بویین میاندشت را تشکیل می دهد از دوره صفویه تا دوره پهلوی اول مجموعه ای از روستا ها بوده که به همراه بیشمار روستای دیگر فریدن تاریخی را می ساخته اند. تحولات عمده از سال ۱۳۳۰ به بعد رخ می دهد. مرکزیت یافتن روستاها به محوریت شهری تازه تاسیس به نام بویین میاندشت و گسترش آن در همین چهارچوب تا وضع امروزی آن.
نام بویین میاندشت از دو جزء تشکیل شده که نشان دو هسته تشکیل دهنده شهر می باشد. بویین به معنای انبار (یا به احتمال کمتر هم ریشه بهین که مرادف بهترین است) و میاندشت که حاکی از موقیت جغرافیایی آن در قرار گرفتن بین دو دشت نسبتاً بزرگ است. زمان دقیق اطلاق نام مشخص نیست اما آنچه مسلم است از سه قرن پیش وجود داشته و به احتمال به زمان ورود گرجیان باز می گردد، یعنی چهار قرن پیش. نام دیگر روستاهای شهرستان نیز تاریخی به همین قدمت دارند. نام هایی چون تخماقلو (که نام قبیله ای از ترکان شناخته شده در عصر صفوی است)، یا آغچه (که مشابهات بسیاری در قفقاز و آذربایجان دارد)، نمونه هایی از این دست.
اکنون بویین میاندشت با پتانسیل بسیار بالا آماده است تا آنچه شایستگی اش را دارد به دست آورد. شهرستانی که بدون اغرق از نظر فرهنگی و اجتماعی الگوی یه فضای سالم و پاک است و پنج گروه قومی رسما در آن سکنا دارند و بدون کوچکترین تنشی برای تعالی شهرستان فعالیت و همکاری می کنند. از جمله نقاط قوت شهرستان می توان به موارد ذیل اشاره کرد: مردم پرتلاش و سخت کوش، محیط طبیعی فوق العاده، آب و هوای سالم و دل انگیز، زمستان های سرشار از برف، عبور مسیر ترانزیتی اصفهان به لرستان و خوزستان، خاک حاصل خیز، بیلان بالای تابش مستقیم نور خورشید و مواردی کلی و جزئی دیگر

انتهای پیام / کد خبر2096

مطالب مرتبط

جستجو

آخرین اخبار